Musical

Gemiddeld eens in de twee jaar produceert het Krimpenerwaard College een grote voorstelling.  De aula van de school wordt omgetoverd tot een heus theater dat bij elke productie op een originele wijze wordt vorm gegeven. De producties worden gekenmerkt door gevarieerde muziek en veel spektakel. Daar waar in de vroege jaren nog een beroep werd gedaan op verhaallijnen van bestaande musicals (o.a. Little Shop of Horrors en Grease) wordt er de laatste jaren door onze huisregisseur en oud-collega Winfred van Buren speciaal een stuk op maat geschreven.

De laatste musical werd opgevoerd op 12, 13 en 14 december 2012. Deze drie avonden heeft een aantal leerlingen van het Krimpenerwaard College weer een spetterend spektakel neergezet. De musical Dance or Die werd op een heel verrassende wijze gespeeld.
In dit stuk vol humor kwamen we pizzabazen met grijpgrage vingers tegen, maar ook jaloerse bruidsmeisjes, geflipte serveersters, bodyguards met angststoornissen en verschillende dansers. De invulling van deze rollen door de leerlingen was indrukwekkend en wekte veel sympathie en gelach op bij het publiek. Een knappe prestatie met een muzikale begeleiding van een geweldige band en geweldige zangers en zangeressen.
De leerlingen hebben onder begeleiding van docenten en producer Winfred van Buren maanden gewerkt aan deze voorstelling en het resultaat was sensationeel.

 

Een impressie van eerdere musicals:

naggelhorn

Het stuk NAGGELHORN was muziektheater, dat gespeeld werd in een grote industriële bouwsteiger. Die steiger was niet alleen het decor maar ook een berg die door de personages beklommen moest worden. De steiger was tevens een enorm stuk slagwerk, dat geluid maakte, rommelde, trommelde en angst veroorzaakte.

NAGGELHORN was  Staal op Staal, STOMP! in de bergen. “Indiana Jones” meets “Macbeth”. De vraag: ‘Hoe aardig moet je elkaar vinden om met elkaar een
berg te kunnen beklimmen?’ stond centraal. En dat alles werd bij elkaar gehouden door een humoristische tekst, bizarre personages en drie berggeiten die zich constant met het stuk bemoeiden.
Wederom is Winfred van Buren er met leerlingen in geslaagd om een boeiend spektakelstuk neer te zetten met heel veel luister- en kijkgenot.

collage_fifteen

In Fifteen minutes of fame/pain draait het om een groep jongeren die er alles voor over heeft om op televisie te komen en om zes programmamakers die stuk voor stuk, onder enorme tijdsdruk en een bitch van een hoofdredactrice, hét format willen bedenken voor een nieuw kijkcijferkanon. In rap tempo volgen de hilarische scènes elkaar op, waarin allerlei ideeën worden bedacht, uitgeprobeerd en verworpen, regelmatig onderbroken door komische commercials. Het voorstel dat uiteindelijk wint, is het idee voor een realityprogramma waarin horecapersoneel probeert nietsvermoedende restaurantbezoekers zo onbehoorlijk mogelijk te behandelen, door de jonge acteurs echt geweldig uitgewerkt. En wanneer je als bezoeker dan na anderhalf uur weer buiten staat, heb je het gevoel net een avondje zappen op drie televisies tegelijk achter de rug te hebben.

4xVoodooChild

Een rituele “dans” waarin zeven zombies zeven groepjes bezoekers begeleiden naar zeven eenakters.  Tijdens elke wisseling van plaats komt het publiek samen om te luisteren naar muziek die de zeven thema’s illustreert: macht, roem, carrière, geld, kicks, looks en idealen.

Recensie:

De lustrumviering van het Krimpenerwaard College werd in de week van 10-14 december afgesloten met de uitvoering van Voodoo Child, een origineel brok muziektheater, uitstekend passend bij de school, die daarin een lange traditie kent. Toch was het heel anders dan anders. Deze keer geen tribunes, geen podium, geen wervelende dansscènes, maar een donker kermisterrein waar ‘zeven zombies’ zeven groepjes bezoekers elk in eigen volgorde langs de evenementen leidden. Deze duurden alle precies vijf minuten, wat alleen al een zeer strakke regie vergde. Tijdens elke wisseling van plaats kwamen de toeschouwers weer even samen bij de voor dit doel samengestelde schoolband met koor en solisten, die met hun verzorgde muzikale bijdragen samenhang en achtergrond van het gebeuren onderstreepten. Docent maatschappijleer, componist en muzikaal leider Wilco Meijer had de boodschappen zo verklankt dat ze aan duidelijkheid niets te wensen overlieten, terwijl het amusementsgehalte hoog bleef.

4xLensvanLiefde

We schrijven de Gouden Eeuw. We maken een Theatergroep mee die bestaat uit leden van één Familie, met aanhang. De oudste broer schrijft en regisseert de stukken en is tevens de enige die de stukken mooi vindt. Als de groep geen kaartjes meer verkoopt en failliet dreigt te gaan, grijpt de jongste broer zijn kans om een Opera te schrijven, de Musical van die tijd.

Recensie:

Even moeten de toeschouwers in de hal wachten, alvorens zij de als toneelzaal ingerichte aula mogen betreden. Maar bij hun binnenkomst ontvouwt zich voor hun ogen onmiddellijk een tot leven gewekt schilderij uit de Gouden Eeuw: in een verfijnd decor is huispersoneel in oogstrelende, onderling harmoniërende kostuums bezig op gedisciplineerde wijze een tafel te dekken en weer af te ruimen. Gegrepen door het prachtvolle tafereel zoekt men een plaats. Het schouwspel zal de kijkers de volgende twee uur niet meer loslaten.

4xFearAcademy

Vijf meisjes worden zó geplaagd door allerlei angsten, dat de rector van de school hen naar de Fear Academy stuurt, een therapeutisch instituut waar je hardhandig van je fobieën afgeholpen wordt. Vóór de meisjes vertrekken nemen ze, in een ronduit hilarische scène, afscheid van hun ouders, daarna rollen ze van de ene nachtmerrie in de andere, om uiteindelijk in staat te zijn hun angsten te overwinnen.

Recensie:

Van 1 t/m 4 juni vonden in de aula van het Krimpenerwaard College de uitvoeringen plaats van de musical Fear Academy. Zo’n 50 leerlingen, personeelsleden en ouders zorgden voor en achter de schermen voor vier fantastische voorstellingen. Hoewel de titel anders doet vermoeden, staat het stuk bol van de grappen. Niet voor niets zag schrijver en regisseur Winfred van Buren zijn script dan ook onlangs bekroond op een wedstrijd voor komedies in België. Voor de muziek tekende docent Wilco Meijer, die tevens de rol van verteller vervulde en zich te pas en te onpas met de handeling bemoeide. Zo legde hij op een zeker moment, toen het hem allemaal wat te dramatisch werd, het spel stil voor een wervelend intermezzo door de dansgroep, die schitterend uitgedost een spetterende disco-act verzorgde, waarbij ook het publiek helemaal uit zijn dak ging. De goede zang-, dans- en acteerprestaties, de swingende band, leuke technische vondsten en fraaie projecties uit oude horrorfilms oogstten – terecht – veel lof van het talrijke publiek.

2017-08-31T16:26:16+00:00